Webmaster, 23 maart 2008
Zuid-Afrika Blackheath, Kaapstad

Laatste bericht: 'molo'!

Dit Xhosa-woord wordt gebruikt om goedendag te zeggen. Het betekent zowel goedemorgen, -middag, als -avond en het geeft weer dat tijd in de Afrikaanse cultuur een heel andere rol speelt dan in Nederland. Mensen hier kijken vaak naar hun verleden, hun voorouders, hoogstens naar de dag van vandaag. Terwijl in Nederland altijd vooruit wordt gepland en gekeken. Omdat tijd in Zuid-Afrika anders wordt ingedeeld, heeft dat voor ons soms vreemde situaties opgeleverd. Heel veel geduld opbrengen, niets is voorspelbaar.
Wat ook niet voorspelbaar is, is het weer in Kaapstad. Dat vanwege het zeeklimaat. Hangt er 's ochtends nog een dikke mist, 's middags schijnt de zon ineens volop en is er geen wolkje meer aan de lucht. Gedurende ons verblijf in Zuid-Afrika hebben we genoten van zomerse temperaturen, waaraan we niet lang hebben moeten wennen. Fijn om op deze manier overwinterd te hebben!
Ik heb veel geleerd. Zoals het hebben van niet te grote verwachtingen, voordat ik aan iets onbekends begin. Vooral niet in een land zoals Zuid-Afrika. Soms heeft dat frustraties bij me opgeleverd, of een dipmomentje. Maar dat is echt niets vergeleken bij de vreugde die ik achteraf uit deze leermomenten heb kunnen halen. Mijn nieuwsgierigheid is alleen maar groter geworden na deze reis en mn relativeringsvermogen hopelijk ook...
Waar ik vooraf aan deze reis al een beetje bang voor was, is toch gebleken. Het is te kort geweest! Ragna en ik genieten nog steeds zo ontzettend, zouden nog veel meer willen zien van het land en langer willen blijven werken in Sive Nathi. Vooral nu de toekomst van het tehuis zo onzeker is. Maar het is ook goed geweest om op het hoogtepunt te stoppen en bovendien zijn mn centjes op nu... En dankbaarheid overheerst. God heeft me kracht, Zijn Geest, liefde, troost, hoop en een heleboel energie elke dag gegeven om elke dag weer fris en opgewekt te werken. Ik heb Hem gezien in mensen om me heen: vooral in Sive Nathi, maar ook in de familie Burt en in mede-vrijwilligers. Ik heb overweldigend mooie plekken in de natuur mogen zien, Zijn schepping is zo mooi! Ik dank God voor de mogelijkheid die Hij me heeft gegeven, voor hoe Hij zich de afgelopen maanden aan mij heeft laten zien en hoe ik Hem heb mogen ervaren. Pasen zal dit jaar bijzonder zijn, niet alleen omdat ik heb gehoord dat het witte Pasen is: we zullen dan thuiskomen.

In Sive Nathi hebben we geprobeerd tijdens de laatste weken zoveel mogelijk werk te verzetten. Zo hebben we een meisje lekker een bad gegeven, wat heeft ze genoten! Ook al moet ze langzaam kruipend haar zware gewicht een eind naar het bad verplaatsen, het is voor haar de moeite waard. De kinderen worden namelijk altijd gewassen, een bad krijgen is een luxe. We hebben veel gespeeld met de kinderen in en rondom de ballenbak en ondersteuning verleend aan de verzorging van de kinderen. Verder heelveel foto's gemaakt van de kinderen en de verzorgsters, om een blijvende herinnering te hebben aan Sive Nathi. De kids zijn echt fotogeniek, maar ook de verzorgsters houden er erg van om op de foto te gaan. Ze krijgen er geen genoeg van en we weten ze met moeite van het luxeproduct - dat digitale fotocamera heet - af te slaan... Ik heb een verzorgster nog wat oude kleren van mij gegeven. Zij blij en ik! Het scheelt mij namelijk weer wat kilo's in mn koffer. Ook heb ik inmiddels al een jongen in het tehuis op mn oude hardloop- en Batavierenraceschoenen zien rondspringen. Ragna en ik weten verder niet hoe de stand van zaken nu is omtrent de mogelijke sluiting van Sive Nathi. Dat is jammer, maar we zullen via mailcontact de ontwikkelingen op de voet blijven volgen.
De afgelopen dagen hebben helaas in het teken gestaan van afscheid nemen. Een afscheid waar ik erg tegenop heb gezien, juist vanwege momenten als deze.

Hij is moeilijk te hanteren. Hij kan er niet tegen als we hem zeggen iets niet te mogen. Grenzen zijn hem nooit geleerd, omdat hij geen ouders heeft. Hij wordt vaak kwaad en hij loopt dan boos weg. Als ik hem even later zie spelen met een baby'tje, is hij een totaal ander kind. Hij knuffelt de baby, wiegt hem zachtjes heen en weer en geeft hem kleine kusjes. Hij geeft de baby alles wat hij zelf heeft gemist: liefde. Aan het einde van de dag loop ik terug naar het gastgezin. Opeens hoor ik van achter mij mn naam roepen. Daar komt hij vanuit de verte naar mij toe rennen, met iets in zn hand. De tas die ik ben vergeten. Ik omhels hem, geef hem mn appel en zie hem weer even snel terug rennen naar Sive Nathi; zich af en toe omdraaiend om naar mij te kunnen zwaaien. Ik heb geprobeerd een vinger achter zn gedrag te kunnen krijgen, maar tevergeefs. Mn wil om zn gecompliceerdheid te ontrafelen verdwijnt in een keer, als ik hem zo oprecht anderen zie helpen.

'Sala kakuhle'. Dit Xhosa-woord wordt gebruikt om afscheid te nemen. Een emotioneel afscheid van Sive Nathi, afgelopen week. Hoe moet ik in vredesnaam binnen krap twee uur afscheid nemen van 80 kinderen?! Ik heb gelukkig een gave kracht ontvangen die dag om elk kind nog even te begroeten, om vrolijk en lollig te zijn. Toch breekt het me als ik een meisje vanuit haar kamer voor de laatste keer, met haar zachte en zwakke stem 'bye' hoor roepen naar me. Wat is hun toekomst? Zonder ouders, in een tehuis? Ragna en ik gaan weer lekker terug naar ons Hollands welvaren, wat een contrast. Komen we ooit weer terug om alle kids van Sive Nathi nog eens te zien? Het personeel zingt na afloop een lied voor ons: 'we are a big family'. Het is ontroerend en geweldig. Ik ren de laatste keer een wedstrijdje met de schooljongens, de straat uit. Ik win! Uitgeblust, met een leeg gevoel lopen Ragna en ik verder terug naar het gastgezin. De prachtige Hottentottenbergen achter ons latend - waar we elke werkdag van hebben mogen genieten tijdens onze wandelingen - en met een enorme neiging om weer terug te rennen naar Sive Nathi. Een stukje van mn hart heb ik hier achter gelaten. Ook laat ik verzorgsters achter, die ik enorm respecteer. Ze maken werkdagen van 11 uren en hebben daarnaast hun familie om te onderhouden. Ondanks dat en hun armoede, blijven ze optimistisch. Velen van hen zijn christen. Ik heb ze een keer horen bidden en zingen voor de kinderen en voor de toekomst van Sive Nathi. Overweldigend mooi.
Nog een anekdote dan, om het af te leren.

Wat is er aan de hand? Ze huilt en ze slaat mij boos met haar handen van haar weg als ik haar wil troosten. Aangezien ze alleen een paar woorden Xhosa spreekt, kan ik er niet achter komen wat haar dwars zit. Haar verzorgster helpt me en vertelt me dat ze graag oorbellen wil. Een schuldgevoel bekruipt me ineens, want een paar dagen geleden heb ik een ander meisje op haar kamer oorbellen gegeven. Wat stom dat ik er niet eens aan heb gedacht haar die ook te geven, aangezien zij het enige andere meisje op die kamer is! Ik beloof ook een paar voor haar te kopen en wanneer ik ze bij haar indoe, glundert ze erover.

Met Mia heb ik vorig weekend een 'squatterkamp' bezocht, een sloppenwijk zonder water en elektriciteit. We hebben er eten en oud fruit uitgedeeld aan de mensen. De mensen staan geduldig in een rij te wachten om een bakje met rijst en een zakje met fruit te ontvangen. Derde-wereldtaferelen. Twee kids leiden me rond door het kampje en laten hun huisje met een klein groentetuintje zien. Hun moeder showt mij alles met trots: een slaapkamertje, keukentje en een zitkamertje. Al het meubilair kunstzinnig gefabriceerd uit vuilnisbeltmateriaal. De mensen zijn gastvrij, misschien iets te gastvrij voor mij... Gauw verlaat ik het krotje - zonder gedag te zeggen - want opeens realiseer ik me dat ik net een van de armoedigste, maar waarschijnlijk ook een van de gevaarlijkste plekken van Zuid-Afrika heb bezocht.
Rust en stilte zijn goed na een turbulente week. Dat hebben Ragna en ik afgelopen dagen in Knysna gevonden, een plaatsje aan de oostkust van Zuid-Afrika. We zijn er naar toe gegaan met een backpackersbus via de zogenaamde 'Garden Route': een mooie weg met veel bos, langs de kust. Ook Knysna heeft een bos, met enorme bomen en met figuurlijk een dak van kunstig, om elkaar heen gegroeide takken. Er kunnen zo tien personen om de megabomen in het bos staan. Ragna en ik hebben tijdens onze boswandeling vele bomen geknuffeld en zo ervaren dat mensen soms echt kaboutertjes zijn in de Gods schepping! Fijn zonlicht filtert door de bladeren heen, alleen vogels horen fluiten en de wind door de bomen horen fluisteren. Wonderlijke bloemen, paddestoelen, lianen. De Afrikaanse schrijfster Matthee heeft veel inspiratie voor haar boeken uit dit 'Millwood bos' kunnen halen, ik kan me dat zeker voorstellen. Verder heeft Knysna een meer die uitmondt op de Indische Oceaan. De monding is zeer sterk en gevaarlijk, maar spectaculair om te zien. We varen er met een boot naar toe en een dag later zijn we er nog eens met fietsen - ook hier Afrika kan dat - naar toe gegaan. Genieten! Het tripje naar Knysna is een afleiding en een goede ontspanning, temeer omdat de gastvrouw van het hostel ons een goede service biedt. Ze rijdt ons naar het bos, terwijl ze mooie verhalen over de omgeving en lachwekkende moppen vertelt en ze nodigt ons uit voor een 'braai'. Het is een verkwikkend uitje met bijzondere ontmoetingen.
De laatste dagen staan dus in het teken van de laatste slagen slaan. Zo hebben Ragna en ik heerlijk veel, goedkope kleren gekocht en met veel afdingen een verzameling aan souvenirs ingeslagen. De laatste keer strand, zonsondergang, met een speedboot stuiteren over de Atlantische Oceaan en een minitaxi pakken. Bij de familie Burt hebben we lekker pannenkoeken gebakken. Die vervolgens door de familieleden op elk denkbaar moment van de dag dankbaar naar binnen werden gewerkt, zowel koud als warm. We hebben bij ons gastgezin zeker een gezellige en comfortabele plek gehad de afgelopen maanden, ik heb leuke gesprekken gehad met Tania en Pierre. We zullen ze missen. De laatste keer een drankje drinken met mede-vrijwilligers, ook hen zal ik missen. Met Martine uit Leiden heb ik een leuke vriendschap gekregen. En de laatste keer een bijzondere kerk bezoeken, ik heb er veel verschillende van binnen gezien. Van evangelische tot protestantse kerken. Het fijnst heb ik de bezoeken aan de kerk van mn gastgezin gevonden, heel verrijkend. Ook hebben Ragna en ik op een zondag het zusje van mn thuiskerk - de 'vrye gereformeerde kerk' - in Kaapstad bezocht. Bij Jan en Dien Eefting thuis hebben we na de kerkdienst een leuke avond gehad, pratend over zowel Nederland als Zuid-Afrika. Om het thuisfront nog eenmaal gerust te stellen: aan kerkvoer dus geen gebrek gehad hier!

'Enkosi'. Dit Xhosa-woord wordt gebruikt om te bedanken. Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie trouwe reacties en nieuwtjes vanuit Nederland. Steeds weer ontzettend fijn om te lezen. Ik zal het gezellig vinden om jullie allemaal weer te zien thuis en heelveel bij te praten. Met veel toffe ervaringen en herinneringen, maar met een dubbel gevoel zal ik Zuid-Afrika verlaten. Ik laat hier veel achter en zou graag nog eens terugkomen. Wie weet: 'the righteous cry out, and the Lord hears them; He delivers them from all their troubles. The Lord is close to the brokenhearted and saves those who are crushed in spirit'. Psalm 34:17-18.

Fijne Paasdagen en tot gauw,

Sjoesjoe (dit is hoe de kids mij hier altijd hebben genoemd)

Sjoerdtje in Zuid-Afrika bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl